Robert zei meermaals: “Laat het nieuws een paar dagen inzinken voordat je het beoordeelt. De eerste berichten zijn vaak gemanipuleerd en fout“. Ik zit in die paar dagen en kijk wat er gebeurd; ik neem zoveel mogelijk info in; lees de reacties van de politiek en de impact op veel mensen. Zowel gisteren als vandaag is dat behoorlijk gepolariseerd. Iedereen oordeelt direct.
Is het imperialisme? Is het globalisme? Gaat het over olie? Of gaat het over drugs? Gaat het over strategisch belang? Gaat het over democratie? Misschien geen van bovenstaande. Wellicht weten we helemaal niets van de werkelijke redenen.
Dan lees ik de reactie van onze verantwoordelijke Minister:
Wat direct opvalt is bijvoorbeeld “regime van Maduro” en dat is een waardeoordeel; of moet ik zeggen veroordeling? Ook woorden als “terugkeer naar democratie” geven direct het standpunt van dit Kabinet weer. Natuurlijk besluit dit Kabinet met “houden aan het internationaal recht“.
Hoe het ook zij, onze leiders hebben namens ons al zeer duidelijk “een kant gekozen“. Ik laat het nieuws een paar dagen inzinken. Ik kijk de kat nog even uit de boom en laat me later wel horen.
Ik volg mainstream media, alternatieve media, kijk veel documentaires en sinds enige tijd volg ik weer een groot aantal personen op X. Ik geloof dat ik een vrij brede input krijg van nieuws, meningen, gebeurtenissen en (wat velen noemen) feiten. Tevens denk ik dat ik mijn BS-filter behoorlijk getraind heb de laatste jaren.
Veelal is daar slechts logica voor nodig of zoals mijn ouders dat noemden: “Boeren-fluitjes-verstand“. Ondanks dat ik enige tijd op het atheneum doorbracht en zelfs even universitair onderwijs volgde ben ik van mening dat hoger geschoold lang niet altijd betekent dat je een beter begrip voor de wereld ontwikkelt. Vaak denk ik zelfs dat het omgekeerd evenredig is. Hoe hoger opgeleid, hoe meer gespecialiseerd, hoe minder paraplu-view.
Daarentegen zijn er, en ken ik, vele mensen die vanwege afkomst, financiën of omstandigheden simpelweg nooit de kans hebben gehad verder te studeren. Deze mensen als “dom” wegzetten vind ik bijzonder populistisch.
Hans Klok zou ooit gezegd hebben dat het vele malen simpeler is hoogopgeleiden voor de gek te houden dan kinderen. Wel iets om over na te denken.
Aangekomen bij dat woord, populisme, vraag ik me steeds vaker af wie zich daar het meest “schuldig” aan maakt. Het wordt heel vaak rechts verweten maar links kan er ook wat van. Vooral het claimen van de “Moral high ground” is een steeds weer terugkerend (links) verschijnsel. Maar het meest hoor ik stemmen die claimen “voor het volk” te spreken; of voor de “zwijgende meerderheid“.
Eigenlijk is er maar één groep mensen die voor het volk zou moeten spreken en dat zijn de volksvertegenwoordigers. Gekozen bij verkiezingen hebben zij het recht en de plicht om “het volk” te representeren. Helaas laten juist zij dit na en ze lijken alleen maar verwikkeld te raken in partij afspraken, politieke intriges en onder de invloed van de hoogste bieders.
Eigenlijk zouden we wat meer “het volk” moeten raadplegen als het over belangrijke kwesties gaat. Misschien via een REFERENDUM? Het lijkt alweer een grijs verleden maar het was juist D66, in de persoon van Hans van Mierlo, die zich hard maakte voor een referendum. Ironisch genoeg was het ook weer D66 die het afschaffen van het Nederlandse referendum steunde.
Ik lees een passage op Wikipedia:
Het kabinet-Rutte III, bij monde van de bewindslieden Mark Rutte en Kajsa Ollongren, verklaarden dat zij het “onlogisch en onwenselijk” vonden dat er een referendum zou worden georganiseerd over de intrekking van de referendumwet.
Deze passage is typerend voor de werking van onze huidige politiek.
Zullen we het volk vragen of ze zo nu en dan bevraagd willen worden? Nee, laat maar. Stel je voor dat ze JA zeggen. Dan krijgen we het Oekraine referendum al-over-again.
Dus hoe weten we nu wat “het volk” wil? De laatste verkiezingen was huisvesting een belangrijk onderwerp. Er waren dus (blijkbaar) best veel mensen die 10 extra steden erbij belangrijk en wenselijk vonden. Ik hoef, denk ik, hier niet uit te leggen hoe dat is afgelopen. Elke keer als ik hoor “Het kan wél” dan denk ik: Wat kan wel? Liegen? Maar ja, deze kerel spreekt namens die grote “zwijgende meerderheid van Nederland” en waarschijnlijk binnenkort formeel namens Nederland.
Het stemmen, elke 2 jaar, op mensen die alleen maar liegen en met hun eigen belang bezig zijn is geen vorm voor democratie, dat weet inmiddels iedereen. Dus hoe dan? Via een referendum of misschien wel een forum? Ja ik hoor de ironie zelf ook wel: Een Forum voor Democratie! Zou dat een goede oplossing kunnen zijn ?
De feestdagen zijn weer achter ons. Normaliter een paar dagen van hoop, vrede of tenminste de wens daartoe, goede voornemens en samenzijn met gezelligheid. Maar het lijkt of dat definitief tot het verleden behoord.
In plaats van genieten van vuurwerk, misschien wel voor de laatste keer, lijkt het wel of iedereen tekeer gaat tegen diegene die er nog wel van willen genieten. Niet alleen gevaar maar vooral asociaal gedrag wordt benadrukt tot aan klimaatverandering toe. Geen gezonde discussie meer maar ongegeneerde verwijten, over en weer.
De “hulpverleners” staan weer centraal, deze jaarwisseling, maar je moet je afvragen of deze wel hulp aan het verlenen zijn. Veelal zijn het strenge handhavers die zwaar bewapend het volk in bedwang moeten houden. Misschien staat daar aan de overkant wel dezelfde “hulpverlener” die je op het Malieveld, de Dam of het 18 Septemberplein met een lange wapenstok bewerkte tot je beurs was tot op het bot, of erger.
Waakzaam en dienstbaar
Waakzaam op elke burger die zich voor een moment “ongewenst” gedraagt want dat is toch vooral “dienstbaar” aan deze overheid. Ik zeg met opzet “ongewenst” want het is de vraag of je enige wet overtreed en of handhavers enige reden hebben om in te grijpen, laat staan een wettelijke basis.
Ik vraag me ook af of deze “handhavers” enige kennis of verwantschap hebben met onze grondrechten. Vooral de laatste jaren is gebleken van niet. Zoals altijd leidt totaal disrespect van overheid jegens de burger uiteraard niet tot veel respect van diezelfde burger naar de “handhavers“.
Het lijkt een vicieuze cirkel maar wel eentje die zorgvuldig in stand wordt gehouden door onze politici.
Bij Dilan Yesilgöz overheerst geen Kerst-gevoel of en vrolijk positief voornemen. Bij haar overheerst “vooral verdriet en woede” zoals ze zelf zegt op X. Lijkt me vervelend om enige positiviteit uit te stralen als leider als je zo vol “verdriet en woede” zit.
Mirjam Bikker heeft het over “hinderlaag” en “vuurwerk-mitrailleurs” alsof we ons midden in Uruzgan bevinden. Ik kan het niet kwalijk nemen. Wat weet dit meisje nou van hinderlagen en mitrailleurs? Ze praat ook maar iedereen na, zoals het van haar verwacht wordt.
En natuurlijk worden deze politici ondersteund door menig woordvoerder van politie zoals Maarten Brink. Hij heeft het slechts nog over “pure razernij en agressie” jegens zijn collega’s. Gek genoeg is dat juist wat ik steeds meer waarneem afkomstig van zijn collega-dienders.
Alweer 8,5 jaar geleden constateerde ik dat de politie-aanpak drastisch gewijzigd is. Ik vraag me tot de dag van vandaag af of dit een omgekeerd effect heeft op de burger. Je oogst nou eenmaal wat je zaait, dat weet iedereen. Maar eigenlijk is dat niet de belangrijkste vraag. Waar het om gaat is of dit zo geplanned is; of het juist de bedoeling van deze overheid is om zaken te escaleren.
De Europese Unie profileert zich als een gemeenschap van waarden: transparantie, rechtsstaat, democratie. Tegelijkertijd beheert zij enorme geldstromen, die bedoeld zijn om lidstaten te ondersteunen en crises te bestrijden. De recente ontwikkelingen rond Hongarije en Oekraïne bieden een scherp prisma waarmee deze dynamiek kan worden onderzocht.
Het contrast is schrijnend en laat zien dat geldstromen binnen de EU niet louter economische instrumenten zijn, maar politieke hefboommiddelen. De redenen die de Commissie aanvoert voor het onthouden van geld aan Hongarije zijn formeel: gebrekkige hervormingen, onvoldoende transparantie, en structurele tekortkomingen in de rechtsstaat. In werkelijkheid is Hongarije gewoon kritisch op bepaald EU-beleid.
Voor Oekraïne, een land dat volgens de Corruption Perceptions Index (CPI) van Transparency International zelfs lager scoort (35/100) dan Hongarije (41/100), geldt een heel ander verhaal. Ondanks aanhoudende problemen met corruptie wordt enorme financiële steun verstrekt, aangemoedigd door geopolitieke en strategische belangen.
De CPI, die sinds 1995 wordt gepubliceerd door Transparency International, is bedoeld als maatstaf voor de waargenomen mate van publieke corruptie. Een hogere score betekent meer transparantie en minder waargenomen corruptie. Het is belangrijk te beseffen dat de CPI niet puur een objectieve meting van feitelijke corruptie is, maar een geaggregeerde perceptie van deskundigen, zakenmensen en internationale organisaties (NGO’s).
De scores worden beïnvloed door publieke dossiers, zichtbaarheid van schandalen, en internationale rapportages. In dat licht is het opvallend dat Hongarije het laagste cijfer van de EU-lidstaten heeft, terwijl omliggende landen zoals Tsjechië en Polen, met een vergelijkbare historische en politieke achtergrond, aanzienlijk hoger scoren.
Ook Slovakije, dat zich in Brussel regelmatig kritisch opstelt en soms tegensputtert tegen de dominante EU-lijn, scoort lager dan verwacht, wat suggereert dat politieke houding mede de perceptie beïnvloedt. Een soortgelijke dynamiek zien we in voormalig Joegoslavië: Servië scoort traditioneel laag, terwijl Kroatië, dat de afgelopen jaren netjes “in de pas” loopt met EU‑verwachtingen, een index krijgt vergelijkbaar met landen als Slovakije. Zonder hier te zwaar op door te dringen, laat dit zien dat percepties van corruptie deels worden gekleurd door politieke gehoorzaamheid en conformiteit aan Brussel, en niet alleen door daadwerkelijke integriteit.
Tegelijkertijd blijft het schrijnende contrast tussen geld en macht zichtbaar: €1 miljard wordt Hongarije onthouden, terwijl €800 miljard wordt gemobiliseerd voor Oekraïne, grotendeels betaald door EU-burgers. Dit illustreert dat EU-geldstromen niet neutraal zijn, maar instrumenten van macht, prioritering en publieke lastenverdeling — een dynamiek die niet nieuw is: ook programma’s zoals USAID werden jarenlang gebruikt om politieke doelen van de VS te ondersteunen, waarbij landen die “meewerkten” makkelijker toegang kregen tot fondsen dan landen die dat niet deden.
Het gebruik van de CPI ter ondersteuning van beleidsbeslissingen toont bovendien hoe selectief “betrouwbaarheid” kan worden gehanteerd. Zelfs landen met hoge integriteit en lage corruptiescores kunnen worden genegeerd of bestraft als hun resultaten of beleid niet passen binnen het dominante narratief.
Tot slot:
Ter afsluiting een ironische noot: Denemarken staat op 1 in de CPI, wereldwijd het meest betrouwbare land. Toch werd tijdens de COVID‑crisis nauwelijks acht geslagen op belangrijke Deense studies, zoals het IFR‑onderzoek (Omicron) dat een sterftepercentage van 0,0062% aantoonde (Deens onderzoek, 2022), in scherp contrast met de 3,4%die de WHO aanvankelijk rapporteerde.
Zelfs landen met de hoogste integriteit kunnen dus gemakkelijk genegeerd worden zodra hun resultaten niet passen binnen het dominante narratief. Dit benadrukt nogmaals dat geldstromen, percepties en politieke gehoorzaamheid vaak zwaarder wegen dan objectieve betrouwbaarheid, en dat burgers uiteindelijk de prijs betalen van deze selectieve erkenning.
Het contrast tussen de bedragen, de CPI-scores, en de publieke kosten legt bloot dat politieke gehoorzaamheid en strategische belangen vaak zwaarder wegen dan objectieve corruptiemetingen. Terwijl Hongarije harde financiële sancties ervaart, wordt Oekraïne massaal gesteund, en Denemarken’s wetenschappelijke bevindingen werden genegeerd — ondanks de hoogste scores op betrouwbaarheid.
Het punt is duidelijk: objectieve feiten en integriteit zijn niet automatisch bepalend voor wie geld krijgt of wiens stem wordt gehoord; geldstromen en macht spelen een minstens zo cruciale rol. In de Verenigde Staten zijn ze daar achter gekomen en hebben vele gelijksoortige geldstromen (USAID) stil gelegd.
