Een levensgevaarlijk virus op een cruiseschip. De wereldpers staat weer op zijn kop. Maar wat vertelt men NIET? Dat is misschien wel veel belangrijker als wat men middels alle kanalen wel communiceert. Vaak moet je verder kijken om overduidelijk gecoördineerde propaganda te doorzien:
De Hondius is geen normaal toeristisch cruiseschip. Het is een aan Nederland gelieerd expeditievaartuig van Polar Class 6 en een drijvend onderzoeksplatform. Wie maakt er gebruik van? Het schip wordt structureel ingezet door Nederlandse academische instellingen en met overheidsgeld gefinancierde organisaties, waaronder Erasmus MC (Universitair Medisch Centrum Rotterdam) en wetenschappers die financiering ontvangen van de NWO (Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek).
En het Erasmus MC is weer juist het Universitair Medisch Centrum dat wereldberoemd (of inmiddels berucht) is vanwege haar afdeling Klinische Virologie. Dit is de plek waar Marion Koopmans werkt als hoogleraar. Het Erasmus MC speelt een leidende rol wereldwijd ten aanzien van onderzoek naar virussen en de inmiddels beruchte “gain of function” onderzoeken. Dit research is erop gericht om virussen in een laboratorium versneld te evolueren en manipuleren waardoor een virus gevaarlijker wordt.
Te midden van de Cojona Plandemie moest ze toegeven dat een positieve PCR-test nog geen “besmetting” betekende, een aanname waarop onze overheid het gehele beleid had gebaseerd:
Marion Koopmans was bijna dagelijks te zien op MSM om burgers angst aan te praten. Ze was ook betrokken bij het “doofpot-onderzoek” of SARS-CoV-2, het virus dat COVID-19 zou veroorzaken, ontsnapt zou kunnen zijn uit het laboratorium in Wuhan. Deze theorie lijkt steeds meer geaccepteerd te worden. Dit alles terwijl ze al in februari 2020 was meegenomen in de e-mail van Anthony Fauci dat alle berichten over de lableak-theorie moest ontkrachten:
Marion Koopmans ging persoonlijk naar Wuhan in een poging de lab-leak-theorie te ontzenuwen. Ze speelde verder een grote rol voor de Cojona-propaganda-machine. Ze lijkt dit nu weer te doen met het alarmisme over het Hantavirus:
Ben ik de enige die een en ander weer TE toevallig vind?
Het waren weer bewogen dagen. Zo bewogen dat ik het een paar dagen heb laten rusten. 4 en 5 mei zijn dagen waar ik stil sta bij mijn besef van herinneren en wat we daarvan moeten leren. Maar lang niet iedereen denkt hetzelfde bij besef en herinneren, zoveel is me wel duidelijk geworden.
Ik merkte op tegen een vriend dat ik me erger aan het feit dat Joden deze dagen gekaapt lijken te hebben om alleen over hun lijden na te denken, alsof zij de enige zijn met leed. Dat werd me niet in dank afgenomen. Hij vertelde me regelrecht dat mijn gedachten “giftig” zijn voor onze maatschappij.
Generaliseren
Hij heeft gelijk, voor wat betreft de generalisatie. Dat besef ik me. Maar tegelijkertijd brak hij, direct na deze aantijging, het gesprek af met de woorden “En hiermee sluit ik de discussie. Ik ga hier niet verder op in.“. En dat nam ik hem kwalijk want dat is eigenlijk precies wat ik bedoel: Men maakt er discussies mee dood.
Maar komt deze generalisatie van mij of juist van de andere kant? Discussies op X zijn zo enorm gepolariseerd dat er telkens hashtags zoals #beschermjoden en #jodenhaat worden toegevoegd aan draadjes over Israël en de politiek die daar gevoerd wordt. Als je meeleeft met Gaza ben je al vlug een antisemiet of fascist.
Jodenhaat
Kritiek op de politiek van Israël wordt onmiddellijk vereenzelvigd met Jodenhaat. De generalisatie komt, mijns inziens, vooral van die kant en dan ben je geneigd daarin mee te gaan. Dat is niet goed en dat besef ik. Mijn vriend had een goed punt, wat dit betreft.
Maar ik herinner me de relschoppers van Maccabi Tel Aviv in Amsterdam. De NPO en politiek riepen ook direct “JODENHAAT” en “ANTISEMITISCHE AANVALLEN” terwijl de beelden duidelijk lieten zien dat het Israëlische hooligans waren die geweld en vernielingen veroorzaakten. 2 weken later gebeurde hetzelfde in Parijs.
Ik deed het ook
Een andere vriend schreef op Facebook een aandoenlijk verhaal over de holocaust en wat we ervan geleerd hebben. Ik begrijp dat. Ik deed het ook. Ik ging naar de herdenking bij de dokwerker. Ik voelde me even verbonden. De wijze waarop wij, destijds, als groep vervolgd werden was qua leed natuurlijk niet te vergelijken maar wel qua insteek. Nooit een groep verantwoordelijk houden voor alle ellende. Nooit generaliseren. Maar ik leerde die dag ook de andere kant. Er was geen begrip. Ik was niet welkom. Het leed was alleen van hen en hiermee vergelijken was taboe. Dit was hun privilege.
En daarmee leerde ik de kern van deze kwestie kennen, aan den lijve. Het lijden van de Joden, de holocaust, is niet een les voor de hele mensheid. Het is niet een levensles “nooit meer” discriminatie in welke vorm dan ook. Het is geen gelijkschakeling van alle mensen op de wereld om tot een betere wereld te komen. Het is verworden tot een chantagemiddel en voorbehouden tot één groep en één land. Het is niet langer een les voor gelijkheid maar juist ongelijkheid en apartheid. Een tool voor instandhouding van macht en invloed.
Doctrine
Hoe is dit zo gekomen? Ik kan hier veel woorden over vuil maken maar Krispijnpuntverwoord het bijzonder goed en historisch verantwoord. Ik heb daar weinig aan toe te voegen:
Als je deze mini-docu bekijkt besef je dat onze generatie hiermee opgegroeid is, zeg maar gerust geïndoctrineerd is. Ik schreef op 6.000.000 :
Ik ben een kind van de 60’er jaren. Al vanaf de lagere school werd ik onderwezen over de holocaust. Ik ben in het holocaust museum in Overloon geweest, heb het dagboek van Anne Frank gelezen en Schindlers List gekeken, ik heb de film Conspiracy (2001) gezien en in aansluiting Die Wannseekonferenz (1984), over de geheime vergadering van top-nazi’s die het gruwelijke plan bedachten om 6 miljoen joden te vermoorden. Op de kaft van de DVD komt het getal weer terug: “ÉÉN VERGADERING, 6 MILJOEN LEVENS“.
Een van de basiswaarden in onze rechtstaat is vrijheid van meningsuiting. Dit is niet bedoeld, zoals sommigen denken, om maar te pas en te onpas alles te kunnen roepen, beweren en schelden. Dit is bedoeld om alle meningen in een discussie toe te laten, ook onwelgevallige meningen. Zonder dit grondrecht is er geen gesprek mogelijk, geen groei naar oplossingen en geen beleid op basis van democratie.
Het is weer 4 mei. Een dag om bij stil te staan. Een moment om stil te staan bij alle slachtoffers van oorlogsgeweld. Niet alleen Palestijnse, niet alleen Joodse, niet alleen Oekraïense, niet alleen Russische, niet alleen Syrische, niet alleen Iraanse maar ALLE slachtoffers. Ja, zelfs Duitse slachtoffers. Meer en meer proberen specifieke groepen deze dag voor hen alleen te kapen. Of men probeert deze dag exclusief te maken voor bepaalde slachtoffers.
Oorlog is niet voor te stellen. Degene die het meegemaakt en van dichtbij gezien hebben kunnen het niet uitleggen. Degene die het proberen uit te leggen hebben het vaak niet ervaren. Ik schreef hier ooit:
Daarom herdenken we de slachtoffers van oorlog. Vooral nu we weer op het punt staan ons te bemoeien met oorlogen, misschien wel participeren en onze eigen (dienstplichtige) jongeren willen sturen. Miljarden naar Oekraïne, steun aan Israël of Iran. Daarom moeten we ons al die slachtoffers herinneren, herdenken. Meenemen in onze overwegingen. Daarom is het zo belangrijk.
Niet herinneren en daarom haten, niet herdenken en daarom klaar maken voor wraak, niet bedroefd zijn om daaruit redenen halen om terug te slaan maar gewoon herdenken en stil staan bij al die slachtoffers. Bedenken dat oorlog alleen maar verliezers kent en geen winnaars. Denk aan de gevolgen van oorlogsgeweld.
Tijdens oorlog zijn we allemaal onschuldig en schuldig tegelijk. Onschuldig omdat het je overkomt maar ook schuldig omdat je fysiek of mentaal participeert. Er is maar één werkelijke remedie: NIET MEEDOEN! Niet participeren, niet steunen en niet propageren. Gewoon NIET! Oorlog is dood en verderf, oorlog is smerig, oorlog is niet te verantwoorden, oorlog is niet te beredeneren. Oorlog is ziek.
Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.
En morgen? Morgen herdenk ik het verlies van onze vrijheid:
Weten we echt niet meer wat een discussie is? Hoe we moeten discussiëren? Blijkbaar niet want zelfs daar hebben we de (rijks)voorlichting van SIRE voor nodig:
Weet je wat jij bent?
Jij bent echt zo’n klimaatdrammer
Jij doet alsof er niets aan de hand is
Altijd maar dat betuttelen
Jij denkt alleen aan jezelf
IK, IK, IK
In welke realiteit is dit een discussie? Of is dit de discussie die onze overheid graag ziet tussen personen? Geen inhoud maar alleen maar verwijten. Stemverheffingen boven luisteren. Argumenten vervangen door scheldwoorden. Drammer en egoïst zodat je jezelf afsluit voor de ander. Het gebeurt tenslotte ook om de haverklap in de praatprogramma’s op de NPO; in de kranten zoals de telegraaf. En de toon wordt overgenomen op Social Media.
Antisemiet, fascist, dom rechts, EIKEL.
Of behoort een discussie zo te gaan:
De temperatuur stijgt op aarde door de toename van CO2.
Maar CO2 is goed voor de natuur, daar groeien planten beter van.
Maar de zeespiegel stijgt ook, volgens de modellen
De waarnemingen en fysieke metingen laten nauwelijks zien dat de zeespiegel stijgt.
Wat zijn jouw bronnen?
Climate: The Movie, een docu m.m.v. Nobelprijswinnaar in de natuurkunde (2022) John Clauser en vele andere wetenschappers.
Nu hebben beide participanten van de discussie iets geleerd en kunnen daarmee verder. Luister naar elkaars argumenten en bekijk elkaars bronnen. Leer ervan. Een discussie moet toch iets toevoegen. Als je elkaar van argumenten voorziet wordt je er beide wijzer van. Het gaat toch helemaal niet om gelijk, of wel? Een discussie gaat om kennisvergaring en persoonlijke groei.
En we hebben de overheid toch zeker niet nodig om te bepalen hoe we onze gesprekken voeren, of wel?
