ANGST en SCHULD

Geplaatst op 25/01/2026 door Joseph Raaijmakers

De meest wezenlijke emoties zijn angst en schuld en deze heftige menselijke emoties worden heden ten dage maximaal uitgebuit door leiders en media. Vrijwel dagelijks worden we met “feitjes” geconfronteerd die je bang maken en van alles verwijten. Angst in de vorm van een virus, een oorlog, klimaat-verandering maar ook een schuldgevoel aanpraten over slavernij, de holocaust en onze omgang met het milieu. Niet alleen de confrontatie met deze feiten zijn van belang maar misschien meer nog het weglaten van allerlei tegenstrijdige feiten.

Het belangrijkste voor jou, op dit moment, is dan ook jezelf bevrijden van deze angsten en vooral je, voornamelijk door anderen aangeprate, schuldgevoelens. Beide emoties zijn niet alleen zeer slechte raadgevers maar maken je dikwijls ook onmachtig en besluiteloos. Een hele normale menselijke reactie op deze emoties is dan ook kijken naar, en vragen aan, je autoriteit voor oplossingen. Ik ben van mening dat juist dit de reden is voor het verspreiden van angst en schuldgevoel.

Ik wil je een aantal feitjes aanleveren om je te verlossen van deze angst en schuld:

Angst

Als eerste natuurlijk de gevaarlijke virussen. In 2009 probeerde de WHO (VN) de wereld bang te maken voor de Mexicaanse griep. De wakkere pers maakte hier eigenlijk meteen gehakt van. Er was niets aan de hand. In 2020 deden ze het weer maar nu was de media onder controle en geïnstrueerd.

Tedros persoonlijk claimde dat 3,4% van de besmette mensen zou komen te overlijden (IFR).

Achteraf bleek de IFR tijdens de eerste golf ver onder een half procent te liggen namelijk 0,27%, in ieder geval in de orde van grootte van de jaarlijkse griep. Cijfers omtrent latere varianten bleken nog veel lager (0,0062%). Er was en is nooit een werkelijke reden tot angst geweest. Maar wat essentieel bleek, en in 2009 al was aangehaald, is dat de ernst van de ziekte niet meer van belang is bij de bepaling en definitie van een pandemie:

Oorlog

Terwijl NAVO en de VS overal ter wereld vuurtjes aansteekt en oppookt moesten wij bang worden voor de Russen. Niet dat Poetin ooit enige dreiging uitte richting de EU hoor; integendeel: Rusland bleek een betrouwbare handelspartner en leverancier van goedkoop gas voor ons land. Maar de “Wolfowitz doctrine” leek meer en meer vat te krijgen op Europa.

In 2022 werd uitgebreid in onze media belicht dat Rusland de grenzen van Oekraïne was binnengevallen. Eindelijk hadden westerse leiders een “zie-je-wel” geprovoceerd. Maar alle aanleidingen die hier aan vooraf gingen verdwenen in vergetelheid, tenminste in het geheugen van onze politici:

  • Schending afspraken NAVO na uiteenvallen van de Sovjet-Unie (not-one-inch)
  • De door het westen geïnitieerde en gesteunde Oranjerevolutie (2004)
  • Poging om Oekraïne bij de NAVO te trekken (2008)
  • De door het westen geïnitieerde en gesteunde Revolutie van de Waardigheid (2014)
  • De onafhankelijkheid van de Krim, Donetzk en Loegansk naar aanleiding van de machtswissel in 2014 en de onderdrukking van deze provincies door het nieuwe regiem van Kiev.
  • 8 jaar burgeroorlog in Donetzk en Loegansk (2014-2022)
  • Minsk-akkoorden (2014) die nooit geëerbiedigd zijn door het westen en (toegegeven) valselijk waren overeengekomen door westerse leiders (Merkel & Hollande) om Oekraïne de kans te geven zich, met behulp van NAVO en EU, te bewapenen tegen Rusland.
  • Referendum (2016) waar de Nederlandse burger zich overduidelijk uitsprak tegen samenwerking met de corrupte staat Oekraïne.
  • Diverse hulpvragen van Donetzk en Loegansk gericht aan Rusland tijdens de 8 jaar durende burgeroorlog.

Duidelijk wordt dus dat niet alleen door het overdreven belichten van de “inval van Rusland in 2022” een beeld wordt gecreëerd maar vooral door het NIET belichten van alle andere aanleidingen.

Uitbreiding NAVO

Klimaat

Eigenlijk al sinds de jaren 70 en mede door inbreng van de Club van Rome is een plan uitgerold om bij de wereldburger een schuldgevoel te creëren omtrent ons klimaat. In eerste instantie, heel ironisch, werd gewaarschuwd voor een catastrofale daling van de temperatuur. Er werd zelfs beweerd dat bij het aanbreken van het nieuwe millennium we te maken zouden krijgen met een IJstijd.

Er was inderdaad een lichte daling van de temperatuur sinds de 40’er jaren maar al snel bleek dat die weer herstelde en licht omhoog ging. Geen enkele reden voor alarm dus en heel even was het dus ook geen thema meer. Totdat men over “Global Warming” begon. De temperatuur steeg immers weer een paar jaartjes een heel klein beetje. Genoeg voor een voormalig vicepresident om een docu te maken geheel in de trend van het Club van Rome alarmisme, angstzaaierij en schuldgevoel verspreiden.

Geen wetenschapper, geen academische ondersteuning maar een uitgerangeerd politicus die, naar achteraf blijkt, alleen aan cherrypicking doet zonder onderbouwing of causaliteit. Maar het werkte: De wereld kreeg te maken met een ongelooflijke nieuwe trend. Maar Global Warming was niet langer sustainable dus werd het Climate Change. Laat het vervolgens nog even kracht bijzetten door een emotioneel kind en de wereldburger is om. Een geheel nieuwe industrie is geboren en het allemaal de schuld van die achterlijke burger die “zijn eigen wereld aan het kapot maken is“. Angst en schuld in één wikkeltje verpakt, how convenient! Dit blijkt het ultieme chantagemiddel.

IJsberen

Geen enkele wetenschapper die twijfelt wordt meer gehoord, geen enkel onderzoek wat iets anders aantoont wordt meer serieus genomen, hoe goed de credentials van de academici vooraf ook waren. Wetenschappers die andere zaken aantonen worden gewoon ontslagen, op een zijspoor gezet en gedemoniseerd. We kennen allemaal het beeld van de arme “uitstervende” ijsbeer op de ijsschots; het werd het symbool van klimaatverandering.

Susan Crockford onderzocht de ijsbeerpopulatie uitgebreid en kwam tot hele andere conclusies. Haar carrière was voorbij. Tja, vloeken in de kerk. Maar zelfs als langzaam doordringt dat de temperaturen weer een paar jaar aan het dalen zijn momenteel wil het nog niet keren. Miljarden worden over de balk gesmeten. Stikstof, CO2, windmolens en zonnepanelen blijven boven gezond verstand gaan. De gekte wil maar niet gaan liggen. De angst en schuld zitten diep bij de wereldburger. Hoe lang nog?

Schuld

Buiten de schuld die ons wordt aangepraat over het klimaat zijn er nog de diepere schuldgevoelens; historisch, diep geworteld en bijna dagelijks gepropageerd: de holocaust … We zijn allemaal verantwoordelijk voor het grote leed dat de Joden is aangedaan; 6.000.000 moorden op de meest gruwelijke wijze.

Maar ik voel me daar helemaal niet schuldig aan of verantwoordelijk voor. Het is ruim 80 jaar geleden en er is geen enkele verantwoordelijke meer in leven. Waarom sjouwen we die ballast dan nog steeds? Waarom moet Netanyahu nog elke toespraak hierover beginnen. Alsof de huidige genocide op de Palestijnen ook maar in de verste verte iets met de holocaust te maken heeft. De spanning tussen Iran en Israël heeft ook niets te maken de nazi concentratie-kampen. Alsof de Israëlische raketten op Iran ook maar enige binding hebben met de 2e Wereldoorlog.

Of zou men de herinnering aan de holocaust met opzet in leven houden? Om juist hiermee te schermen als er lastige vragen komen. Je vraagt je af of we een wetswijziging in Nederland in 2024 nodig hadden om Joodse mensen extra te beschermen. Zouden hooggeplaatste en steenrijke Joodse zakenmensen hier baat bij hebben? Volgens oud-minister Shulamit Aloni van Israël wel:

Het is een truc die we gebruiken. Als iemand uit Europa Israël bekritiseert, dan brengen we de Holocaust ter sprake. Wanneer in dit land [de VS] mensen Israël bekritiseren, dan zijn ze antisemitisch.

Zouden werkelijk Joodse zakenmensen onze wereld controleren? Of is dat een antisemitische complottheorie? Jonathan Krispijn vroeg het een paar dagen geleden in Davos (World Economic Forum Annual Meeting) aan een Joodse miljardair:

Ik heb geen idee hoe betrouwbaar de bijdrage van deze man of zelfs deze man zelf is maar het is illustrerend voor wat veel mensen waarnemen, voelen en beweren. Ook David Icke maakt een rake opmerking omtrent dit onderwerp:

Ontken ik dat Joodse mensen gruwelijk behandeld werden in nazi-Duitsland? Natuurlijk niet.
Wat ik wil zeggen is, dat ik ook niet wil, dat die mentaliteit de wereld regeert.

Slavernij

Ook moeten we, volgens velen, een schuld inlossen aan voormalige slaven. Ons slavernijverleden, zoals het zo makkelijk genoemd wordt. Maar dat is niet mijn verleden! Dat is zelfs honderden jaren geleden. Hoe ben ik of jij daar verantwoordelijk voor? In welke realiteit is dat mijn schuld? Het ironische hiervan is wel dat, als je dieper in dat slavernijverleden duikt, al snel blijkt dat een overgroot groot deel van de slavenhandel indertijd onder de controle was van Joodse handelaren. Hebben die excuses gemaakt? Betalen die reparatie-betalingen?

Natuurlijk niet, hoor ik al menigeen zeggen. Maar het is even realistisch om het Joodse volk hiervoor verantwoordelijk te houden als de afstammelingen van de VOC, zo lijkt mij; of allebei NIET? Ook is lachwekkend dat zwaaien met een VOC vlag direct als racistisch en zelfs antisemitisch wordt aangeduid terwijl aan de andere kant zionisme met racisme vergelijken (volgens VN resolutie 3379) inmiddels weer antisemitisch wordt genoemd.

We leven in een rare wereld waar schuldgevoel en angst vele mensen overheerst of, op zijn minst, het zwijgen oplegt. Daar MOETEN we vanaf om, met elkaar, verder te kunnen. Om een gezonde en meelevende maatschappij te realiseren. Maar de angst- en schuld-porno stopt niet bij onze leiders en/of media. Het stopt pas als jij het je realiseert en het van je af gooit.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Media, Recht, Vrijheid | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Hufters en helden

Geplaatst op 22/01/2026 door Joseph Raaijmakers

Eerst even vooraf omdat ik de definities zuiver wil hebben: Wat zijn hufters en wat zijn helden? Wat zijn “hulpverleners“? Belangrijk om deze even scherp te hebben:

Onze rechten staan steeds meer onder druk. Op alle fronten! Niet alleen ons recht op protest maar ook zeker het recht van onschuld tot schuld bewezen is in een onafhankelijke rechtbank. Op dit moment dient het CDA weer een wetsvoorstel in dat deze rechten verder onder druk zal zetten. Ik zal hieronder proberen uit te leggen wat het inhoud en waarom we dit niet moeten willen.

Laat eerst even dit filmpje op je inwerken:

Werkelijk alle populistische woorden worden weer uit de kast gehaald: totaal absurd, geweld tegen hulpverleners, gezagscrisis, harder straffen, normbesef, normen en waarden, respect, eigen gedrag en keiharde maatregelen. Hou vooral “harder straffen” even in gedachte.

Allereerst kennen we natuurlijk in Nederland het strafrecht. Hierin is duidelijk omschreven wat je niet mag doen op straffe van een boete of vrijheidsbeperking (gevangenis). Een zeer belangrijk gegeven is dat iedereen onschuldig is tot schuld bewezen is en dat dit een zorgvuldig proces is. Dat laatste is onze overheid een doorn in het oog.

Een heel belangrijk aspect van strafrecht is: Wat niet uitdrukkelijk en vooraf verboden is bij wet is geoorloofd. Dat is een beginsel van onze rechtstaat. Een garantie waarbij we leven.

Bestuursrecht

Daarom komen er steeds meer bestuursrechtelijke maatregelen. Het bestuursrecht verschilt op belangrijke onderdelen van ons strafrecht:

  • Bij bestuursrecht worden zaken van bovenaf bepaalt en direct uitgevoerd, zonder tussenkomst van een rechter. JIJ moet zelf in bezwaar en meestal beroep want bestuursorganen behandelen veelal zelf de bezwaarzaken (slager keurt eigen vlees).
  • Tijd speelt een belangrijke factor. Mijn ervaring heeft mij geleerd dat de maatregel binnen weken wordt uitgevoerd maar een bezwaar (ondanks de tijdslimieten die het bestuursrecht hiervoor aangeeft) kunnen maanden duren.
  • Dan heb ik het nog niet over een beroep bij de rechtbank. Ik heb zaken meegemaakt in mijn praktijk die 3 jaren hebben geduurd voordat een rechter erover oordeelt.
  • Belangrijk: Bezwaar en beroep hebben geen schorsende werking! Dat wil zeggen dat de maatregel wordt uitgevoerd en niet voldoen aan opgelegde maatregel heeft consequenties. Denk hierbij aan de Educatieve Maatregel Gedrag en verkeer (EMG) (waar ik al eerder over schreef). Terwijl jij als burger je recht haalt moet je ondertussen wel je rijbewijs inleveren als je niet aan de maatregel voldoet. Dus SCHULDIG totdat jij je ONSCHULD bewezen hebt.
  • De bewijslast wordt in de praktijk vaak omgedraaid. Waar in een strafzaak het OM wettelijk en overtuigend moet bewijzen dat jij schuldig bent neemt een bestuursrechter dikwijls een andere houding aan: Onder het mom van “wie eist bewijst” moet JIJ bewijzen dat de maatregel onredelijk is opgelegd. Dat noemen in juridische termen “omdraaiing bewijslast” en dat bemoeilijkt een zaak enorm.

Tijd

Tijd wordt door onze overheid misbruikt tegen de burger, vooral in het bestuursrecht. Ondanks dat er duidelijke termijnen worden aangeven in het bestuursrecht heb ik nog nooit meegemaakt dat een bestuursorgaan zich hier aan houdt. Er staan ook geen sancties op (buiten een kleine vergoeding) en dus heeft onze overheid hier lak aan. Zelfs in een klacht bij de Nationale Ombudsman was het antwoord slechts “Tja, ze hebben het druk“.

Aan de andere kant hebben de termijnen voor de burger wel grote consequenties. Je MOET bijvoorbeeld binnen 6 weken (na kennisneming van de maatregel) bezwaar maken. Doe je dat niet ben je niet ontvankelijk. Daar stopt het niet mee. Ik heb meermaals meegemaakt dat een bestuursorgaan na vele maanden een simpel briefje stuurt met de vraag of je je procedure wilt voortzetten en dat je daar binnen 2 weken op moet reageren. Doe je dat niet dan is je procedure voorbij en kan je ook niet meer in beroep.

Bewijslast

In het bestuursrecht worden rapportages van ambtenaren maar al te vaak als “waarheid” overgenomen. Dat betekent in de praktijk dat het heel moeilijk is je recht te halen en een bestuursrechter te overtuigen van je onschuld. Hier een citaat uit een bestuursrechtelijke procedure uit mijn praktijk waaruit blijkt dat, in dit geval het CBR, geen enkele aanleiding ziet om te twijfelen aan het verhaal van de verbalisanten:

Overigens was dit een procedure tegen een EMG en dus heel relevant in dit verhaal. Gelukkig werd deze zaak uiteindelijk voor de bestuursrechter wel gewonnen maar dat nam jaren in beslag.

In een andere zaak voor de bestuursrechter (ook EMG) hadden we al voor de zitting een vrijspraak van de strafrechter inzake art 8 WVW. Ik betoogde dit in mijn pleitnota en verwees naar het dictum van de strafrechter. Tot mijn verbazing antwoordde de bestuursrechter dat dit geen invloed had op het bestuursrecht en dat de 2 zaken een totaal andere beoordeling vereisten.

Hij vond dat het best zo zou kunnen zijn dat je niet wettelijk en overtuigend strafbaar bent geweest voor alcohol in het verkeer maar wel een EMG op zijn plaats zou kunnen zijn. Met andere woorden moesten we de zaak inhoudelijk behandelen en (opnieuw) bewijzen aanleveren. Gelukkig werd ook deze zaak gewonnen maar het geeft weer hoe een bestuursrechter er in staat.

Double Jeopardy

In feite is een EMG een dubbele bestraffing (wat grondwettelijk verboden is) maar helaas heeft het Europese Hof zich hier al over gebogen. De mening van dat Hof was dat een Educatieve Maatregel geen straf is maar een soort van “verplicht onderwijs“. Ook het feit dat je deze “verplichte cursus” zelf moet betalen (momenteel tussen de 1000 en 1500 euro) werd niet als een boete gezien. Toch zetten onze politici dit duidelijk als zodanig in.

Ook in dit filmpje wordt duidelijk beargumenteerd dat er hardere straffen moeten worden toegepast. Deze EMG past hierin en vergis je niet: Je kunt dus ook nog steeds strafrechtelijk vervolgd worden en dus DUBBEL GESTRAFT worden ondanks dat huidige jurisprudentie het niet als dubbele straf beoordeeld.

Scenario

Stel je even het volgende scenario voor: Je neemt deel aan een demonstratie (zoals ook ik al meermaals heb gedaan). Je bent gewoon aanwezig en gebruikt op geen enkele wijze geweld, tegen niemand. Een agent (verbalisant) begint op je in te slaan (zie filmpje onder) zonder enige aanleiding:

2 weken later valt er een brief op je deurmat: Je bent aangemeld door een verbalisant voor een educatieve maatregel. In de brief staat dat je binnen 6 weken 1250,– moet afrekenen en een cursus volgen omdat JIJ (vermeend) geweld hebt gebruikt tegen een HULPVERLENER. Je kunt daar echter, binnen 6 weken, bezwaar tegen maken.

Je dient bezwaar in en wacht af. 8 weken na het “incident” staan er 2 agenten op je stoep. Ze hebben een gijzelingsbevel voor je. Je wordt ingesloten tot het moment dat je hebt voldaan aan de opgelegde maatregel. Als je bedenkt dat je bezwaar (en beroep) zeker een tot twee jaar in beslag kan nemen ben je dus FUCKED.

Bovenstaand is helemaal geen irreëel scenario. Bij de bestaande EMG gaat het over gedrag of alcohol in het verkeer. De wijze waarop dit afgedwongen wordt is gewoon je rijbewijs innemen totdat voldaan wordt aan de maatregel. Bij deze nieuwe voorgestelde maatregel is mij niet duidelijk hoe ze deze af willen dwingen maar een “gijzeling” ligt een beetje voor de hand. Ik zou het wetsvoorstel goed moeten lezen om te kunnen bepalen hoe onze overheid dit wil handhaven.

Het zal duidelijk zijn dat een maatregel zoals die nu wordt voorgesteld een enorme beperking kan opleveren voor wat betreft ons recht op demonstratie. Het geeft ook politie een enorm wapen tegen demonstranten. Zonder tussenkomst van een enkele rechter kan men dus demonstranten “sanctioneren” en hoe ver dat gaat is nog niet duidelijk.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Overheid, Recht, Vrijheid | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Inhoud versus persoon

Geplaatst op 20/01/2026 door Joseph Raaijmakers

Waarom we de kern van discussie dreigen te verliezen

Steeds vaker worden discussies gevoerd over de persoon in plaats van de inhoud. Dit patroon zien we overal: in gesprekken, op sociale media, in academische debatten en in de politiek. Het lijkt alsof de kwaliteit van een debat afhangt van wie iets zegt, niet van wat er wordt gezegd. Belangrijke onderwerpen en beleidskwesties verdwijnen onder labels en emotionele reacties.

Persoonlijke demonisatie in gesprekken en media

In gesprekken en online worden mensen vaak direct op de persoon aangesproken: “Maar die man of vrouw praat altijd onzin”, “Zij is een complotdenker”, of “Hij is een fascist, een nazi, een linkse idioot of een communist.” Persoonlijke demonisatie vervangt de inhoudelijke discussie. Door iemand een negatief label te geven, hoeft niemand meer na te denken over de argumenten.

Academische discussies onder druk

Ook in academische contexten zien we hetzelfde probleem. Wetenschappers die bevindingen presenteren die niet binnen het heersende narratief passen, worden vaak buiten spel gezet. Hun onderzoek kan worden gebagatelliseerd, reputaties ondermijnd of carrières vernietigd. Ontslagen, gemiste promoties of blokkades in publicaties zijn geen uitzondering. Zo verdwijnt de focus van inhoud naar conformiteit en persoonlijke belangen.

Politiek in Nederland als concreet voorbeeld

In de politiek wordt dit patroon duidelijk zichtbaar. Een politicus kan tijdens de verkiezingscampagne vol overtuiging opkomen voor bepaald beleid, maar na de verkiezingen kan hij dat loslaten en toch blijven zitten in het parlement. De inhoud van eerdere standpunten wordt nauwelijks besproken; wat telt is wie de politicus is en welk etiket er op wordt geplakt. Ons democratisch stelsel lijkt dit zelfs te versterken.

Verandering van mening en verantwoordelijkheid

Verandering van mening is op zich geen probleem. Nieuwe omstandigheden of voortschrijdend inzicht kunnen dit noodzakelijk maken. Maar het brengt verantwoordelijkheid met zich mee: wie stemt op iemand, of iemands mening als basis neemt voor een relatie, moet de consequenties van verandering dragen. Een en ander kan betekenen dat je stem of betrokkenheid moet worden aangepast.

Stemmen op visie in plaats van persoon

Een structurele oplossing zou kunnen zijn: stemmen op visie of beleid, niet op persoon. Als iemand van mening verandert, zou die persoon plaats moeten maken voor iemand die nog achter de oorspronkelijke visie staat. Zo blijft de focus op inhoud, niet op persoonlijke loyaliteit.

Persoonlijk credo: daden boven persoon

Persoonlijk probeer ik te leven volgens een eenvoudig credo: “Veroordeel niet de persoon maar veroordeel de daden.” Het dwingt te kijken naar gedrag, uitspraken en acties, niet naar karakter of identiteit. Het helpt persoonlijke aanvallen te herkennen en te scheiden van de kern van het debat, en houdt discussies inhoudelijk, zelfs wanneer emoties hoog oplopen.

Praktische toepassing en bewustzijn

Het toepassen van dit credo kan op verschillende niveaus: in gesprekken, politiek en academische context. Het vraagt bewustzijn en oefening. In een wereld van snelle oordelen en social media is de verleiding groot om te vervallen in persoonlijke framing. Toch maakt inhoud boven persoon een groot verschil: betere besluitvorming, constructieve discussies en een gezondere democratische cultuur.

Gevolgen van persoonlijke demonisatie

Het effect van persoonlijke demonisatie is voelbaar. Beleidsvoorstellen worden beoordeeld op wie ze presenteert, academische bijdragen op conformiteit, niet op kwaliteit. Debatten worden overgenomen door emoties en labels, samenwerking en begrip bemoeilijkt. In een democratie, waar verantwoording en discussie essentieel zijn, is dit problematisch.

Conclusie: inhoud boven persoon

Door consequent het credo “Veroordeel niet de persoon maar veroordeel de daden” toe te passen, kunnen we een cultuur van inhoudelijke discussie bevorderen. Het gaat om kritiek op wat werkelijk relevant is: daden, uitspraken, beleid en acties. Zo worden emoties gekanaliseerd en discussies gestructureerd rond feiten en argumenten.

Tot slot is dit een oproep aan iedereen: wees bewust van de valkuil van persoonlijke demonisatie. Herken wanneer inhoud wordt overschaduwd door persoon, waardeer ruimte voor verandering van mening, en plaats inhoud boven persoon. Zo maken we discussies constructief en bevorderen we kwaliteit in besluitvorming en samenwerking.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Media, Overheid, Recht | Getagged , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Robert is niet meer

Geplaatst op 16/01/2026 door Joseph Raaijmakers

Ik moest even stevig slikken. Het raakte me veel harder dan ik verwacht had. Gisteren kwam de mailing binnen van Robert. Ik volgde hem, al jaren. De laatste tijd miste ik hem een beetje. Ik hou toch meer van bewegend beeld en lezen. Niet van podcasts met alleen geluid. Ik had een klein beetje het idee dat we contact verloren. Een gevoel, een vreemd gevoel, want we kenden elkaar niet persoonlijk. Ik luisterde altijd naar hem en schreef regelmatig over hem. Hij had invloed op me, hij inspireerde me. Ja, hij was een held voor me.

Omdat hij het hele omroepbestel en de commerciële zenders door en door kende zag hij als een van de eersten de kentering. De volledige ommezwaai. Overheden en politici logen ons al jaren voor maar er waren nog altijd integere onderzoeksjournalisten en kritisch programma’s die hier en daar het een en ander blootlegden. Er waren programmamakers die hun titel “controleur van de macht” eer aan deden. Ergens tussen 2010 en 2020, grof geschat, is dat veranderd. De media werd een verlengstuk van de macht, de roeptoeter van het Kabinet en de EU.

Voor mij was het meest duidelijke voorbeeld Zembla, ooit een prima staaltje onderzoeks-journalistiek. Mede dankzij hun uitzending kwam de “plandemie” in 2009 nooit van de grond. Het was te doorzichtig. De WHO wijzigde definities, Ab Osterhaus “adviseerde” maar was blij met een kindje in Nederland met de Mexicaanse griep. De eurotekens stonden in zijn ogen. Het was allemaal een grote scam, een hoax. Het bleek een van de mildste griepjaren van deze eeuw te worden. Zembla had deze lay-out in 2020 zo over de cojona-plandemie kunnen leggen.

Het paste allemaal precies. Er was tenslotte niets veranderd in die 10 jaar. Maar Zembla deed het niet. Zembla was stil. Ook Argos en Nieuwsuur waren doodstil. Geen kritiek, geen onderzoeksjournalistiek, niks.

Ik had een onderbuikgevoel maar kon het niet duiden. 2 zaken gaven me de inzichten die ik toen nodig had: Pieter Klok en Robert Jensen. Zelf ging ik speuren en kwam veel tegen: David Icke bij London Real, Dr. Andrew Kaufman, Dr. Judy Mikovits en de sponsoring door Bil Gates van het RIVM. Maar ook de propaganda in de media en Netflix. Maar wat me werkelijk overtuigde was de onverklaarbare tegenwerking, in de media, op Social Media, zelfs Google. Alles was heel onwerkelijk. Als een gigantische kudde schapen werden we een kant op gedreven door wolven. Wie een andere richting in liep werd gebeten of zelfs opgevreten.

Maar meerdere keren per week was daar Robert Jensen, eerst op YouTube maar hij doorzag al heel snel dat hij een eigen platform nodig had. Jensen.nl was een logisch gevolg en werd voor mij en velen met mij een toevluchtsoord, weg van de leugens, weg van de gefabriceerde pseudo-realiteit. Robert legde elke aflevering weer zaken bloot. Telkens kwam hij met antwoorden op de vragen die wij niet beantwoord konden krijgen. Vrijwel altijd met linkjes naar officiële websites en/of documenten. Het hele narratief stortte in elkaar, de leugens werden ontmaskerd, de propaganda doorzichtig. Ik keek elke aflevering. Ik keek er naar uit.

Zijn benamingen (bruikbare idioten) werden legendarisch, zijn typetjes beroemd (Oh Hans!). Iedereen herinnert zich Petra en haar uitspraak “Ik proefde mijn taart niet meer” als toppunt van de lachwekkende plandemie. Sommige woorden (klimaatoptimist) verdienen een plek in de Dikke Van Dale.

Op mijn WIE pagina schrijf ik over mezelf “Ik ben geen generaal in een veilige tent, maar een frontsoldaat die zelf in de vuurlinie staat.“. Robert was beide. Een charismatisch leider die zelf met zijn voeten in de modder stond; of moet ik zeggen in de stront? Niet boven ons maar tussen ons. Geen blad voor de mond maar ventileren wat je denkt, delen wat je gevonden hebt en wat je concludeert. Terwijl familie en vriendenkring onder zware druk kwamen en je twijfels je soms overmande was daar Robert. We vonden steun. Nee, we zijn niet gek aan het worden maar de wereld om ons heen heeft zijn gezond verstand verloren.

Ik mis hem nu al maar ik kan nog wat podcasts inhalen. Podcasts die me eerder niet lokten. Ik wil iemand in de ogen kijken. Maar het licht in de ogen van Robert is uit, voor altijd. Zijn stem is wat over is. Daarmee zal ik het de komende dagen moeten doen. Maar ik zie zijn ogen als ik naar hem luister; ik zie zijn bevlogenheid, zijn oprechtheid en zijn ervaren wijze van brengen. Robert is niet meer maar leeft voort in mijn herinnering. Ik heb veel van hem geleerd en zal hem nog vaak citeren. Ik hield van hem.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in ClimateChange, Corona, Media, Overheid, Recht, Vrijheid | Een reactie plaatsen