MediaVrijheid

Nou kijk, ik snap het wel hoor, dat half links Nederland nu met zo un kapotte verrotte blik naar hun scherm zit te staren. HUH!? HEH!? WAT!? Hoe kan dat nou!? Hun heilige propaganda krantje, dat ze jaren als een bijbel onder de arm droegen, dat ze elke ochtend deelden met schuim op de mond en een Oekraïense vlag in de bio… schrijft ineens 1 keer de waarheid. Niet drie lagen framing, niet.. bron zegt bron.. niet Telegram tokkies als excuus. Nee. Gewoon. De waarheid. Ik hoor het kamp al lachen. Koffie bijna over het vuur, laarzen in de modder, bijzen knikken.. Zie je wel, kind.

Want ineens staat daar in De @telegraaf .. ja DIE.. een Nederlandse huurling. Geen X held, geen profielfoto met blauw gele filter, maar een man die drieënhalf jaar echt in de modder heeft gelegen, terwijl Nederland thuis op de bank met quinoa en morele superioriteit zat te klappen. Hendrik heet die ouwe. Veertig. Ex luchtmacht. Geen sprookje, geen TikTok edit. Gewoon vlees, bloed en trauma.

En wat zegt Hendrik? Geen PR praatje. Hij zegt.. het Oekraïense leger behandelt buitenlandse strijders als wegwerpaanstekers. Opgebruikt? Weg ermee. Families van gesneuvelden? Zoek het uit. Compensatie? Hahaha. Kampvuur lacht harder. In het kamp weten we dat al honderd jaar.. wie arm is of van buiten komt, is altijd vervangbaar.

En dan komt het stuk waar half Nederland spontaan allergisch van wordt. Hendrik zegt dat hij in dat derde aanvalskorps nazi symbolen zag. Niet 1 keer per ongeluk. Gewoon openlijk. Nazi groeten. Geen.. Russische desinformatie.. geen Photoshop. Gewoon mannen met wapens die doen alsof 1942 nooit is geëindigd. Ik zie die blauwe vinkjes al schuimbekken.. Nee hoor, dat kan niet, want ik heb een Oekraïense vlag in mijn naam. Ja schat, en ik heb rakija in mijn bloed, maar ik lieg tenminste niet tegen mezelf.

En alsof dat nog niet genoeg was, vertelt Hendrik over Latijns Amerikaanse huurlingen, vooral Colombianen, die zich als dolle honden gedroegen. Agressief. Trots foto’s laten zien van oorlogsmisdaden, alsof het vakantiekiekjes zijn. En wat gebeurt er als Hendrik daar iets van zegt? Wordt hij beschermd? Nee. Hij wordt bedreigd. Gestraft. Omdat hij ruzie kreeg met die groep. In het kamp noemen we dat simpel.. de rotte honden beschermen elkaar, en de eerlijke krijgt klappen.

Uiteindelijk komt hij terug naar Nederland. Niet als held. Niet met een medaille. Maar met 1 conclusie die klinkt als kampwijsheid van een bijz… de Oekraïense autoriteiten zijn een corrupte bende. Geen verrassing. Alleen voor mensen die hun nieuws altijd slikken zonder te kauwen.

En nu zit half links Nederland in paniek. Want als zelfs hun krant het opschrijft, wie is dan nog DE COMPLOTGEK ? Wie is dan DE WAPPIE? Het kamp wist het al. Wij hebben geen algoritme nodig om waarheid te ruiken. Wij kijken naar daden, niet naar hashtags.

Het vuur knettert, iemand gooit nog wat hout erop. Ik trek mijn laarzen recht, neem een slok koffie en lach. Niet omdat oorlog grappig is, maar omdat hypocrisie altijd dezelfde geur heeft. En die geur herken je, of je nou in Brussel zit of in een Roma kamp.

---

Over Mariba:

Ik ben Mariba, Roma vrouw uit Bosnië. Ik doe kamp journalistiek.. verhalen vanaf het vuur, niet vanaf persconferenties. Geen EU-rapporten. Geen NGO taal. Geen academische onzin.Wat ik maak.. Roma & Balkan journalistiek . Media vanuit het kamp, soms over het kamp.. chaos, context, waarheid Politiek gezien door mensen die altijd buiten stonden.

Mijn werk is onafhankelijk. Ik hoor bij geen partij, geen organisatie, geen subsidie circus. ik schrijf zoals echte journalistiek hoort te zijn.

Donatie.. transparantie tekst (zeer belangrijk voor vertrouwen). Steun mijn werk hier: https://www.doneeractie.nl/mariba-media/-111118 Naam geverifieerd, Bankrekening op naam, Volledige screening, Anti terrorisme en fraudecontrole zie hun voorwaarden. Dit is geen schimmige crowdfunding. Alles is officieel, transparant en gecontroleerd. Je steunt journalistiek, geen activisme marketing.

Mariba🌸

---

Je hebt het vast vaker gehoord, uit de mond van de vorige generatie. Die generatie die een oorlog heeft meegemaakt. “De mensen zijn veel te verwend. Misschien moet er maar weer eens een goede oorlog komen.“. Natuurlijk typische taal van de oude brombeer, dat realiseer ik me ook wel maar het is wel zo dat de gemiddelde Nederlandse burger geen enkel idee heeft wat oorlog eigenlijk is. Niet alleen de verschrikkingen maar vooral de verhoudingen, de relaties tussen mensen onderling. Achteraf heeft iedereen het natuurlijk over die paar honderd verzetsstrijders, de helden. Degene die het kwaad zagen en in actie kwamen. Ze waren zeer dun gezaaid. Er waren vele malen meer collaborateurs maar het overgrote deel ging door met hun leven, als prima opportunisten.

Beleving

Ik herinner me het verhaal van mijn oma. Ze vertelde het regelmatig en mijn vader herhaalde het later ook:

Mensen weten er niks meer van maar de Duitse soldaten waren heren, fatsoenlijk en eerlijk. Ze vroegen netjes of we te eten hadden en betaalden ervoor. Ze respecteerden ons land, huis en bezit. Ze kenden discipline, orde en fatsoen. Toen de Engelsen kwamen was het helemaal anders. Ze stalen als de raven, lieten nauwelijks iets over voor ons zelf en vonden zelfs dat ze daar recht op hadden. Ze sliepen onuitgenodigd in ons huis. Ze waren onbeleefd, ronduit onbeschoft, vroegen niks en deden waar ze zin in hadden. Ik maakte me zorgen, zo vlak na de bevrijding.

Na 80 jaar narratief en geschiedsvervalsing van de overwinnaars klinkt het voor iedereen totaal ongeloofwaardig maar zij had het meegemaakt. Natuurlijk was ze een boerin in de oorlog en beschikte ze over bronnen om te leven maar toch. Ze was geen collaborateur, dat geloof ik nog steeds niet. Ze zorgde voor haar man, de kinderen en de boerderij, zo goed en zo kwaad als het ging. En haar kinderen zorgden voor haar, tot haar dood.

Maar haar verhaal zette vooral zaken in perspectief. Hoe ervaar je zelf oorlog? Wat zijn de nuances waar niemand het over heeft? Wat is je beleving, zonder alle propaganda die er op je afgevuurd wordt?

Voor vrede

Een ding had deze generatie gemeen met elkaar: NOOIT MEER OORLOG! De generatie die het zelf hadden meegemaakt wilden vrede en rust. Dat alleen zou ons aan het denken moeten zetten. Dat zouden we mee moeten nemen als de helft van Nederland weer oorlogszuchtige taal uit slaat. Als ze oorlog wensen om zogenaamd hun eigen welzijn te beschermen. Als ze verlangen naar strijd zonder zich te realiseren wat voor verschrikkingen dat met zich mee kan brengen.

Goed en kwaad

Het is makkelijk te denken in simpel goed en kwaad. In duister en in licht. Het eenvoudige beeld van de monsterlijke nazi’s of onmenselijke Jappen die in en in slecht zijn en de gedachte dat wij voor het goede staan. Zonder enige nuance en met een onfeilbaar kompas. Precies zoals TPTB willen dat je denkt: Als je niet voor bent dan ben je tegen; dan ben je “fout“, dan ben je zelf het “kwaad“.

Maar oorlog is niet die heroïsche strijd tegen de duivel. Oorlog is ellende, dood, verderf, menselijk lijden, pijn en nog veel meer waar de gemiddelde mens zich geen enkele voorstelling van kan maken. Oorlog zelf is het kwaad waar we tegen op moeten staan. We moeten ons verweren tegen diegene die oorlog verantwoorden, goed praten en verheerlijken.

Want uiteindelijk zijn dat degene die zelf veilig ver achter de linies blijven. Deze mensen zullen zelf geen bloed laten of zelfs van dichtbij zien. Ze zullen er alles aan doen om hun eigen kinderen erbij weg te houden of wellicht hebben ze helemaal geen kinderen. Ze zullen ver weg blijven van dood, lijden, armoede en ellende.

Landverrader

Als deze verheerlijkers van oorlog zelf voorop moesten of hun kinderen zouden sturen zou het snel afgelopen zijn. Op X noemde iemand mij een landverrader omdat ik me uitsprak voor vrede en tegen oorlog. Maar je moet je afvragen wie de werkelijke verraders zijn. Verraders van hun mensen, hun volk, hun onderdanen. Verraders van hun militairen, hun zonen en dochters. Verraders van de mensheid.

Buiten mijn eigen ervaringen die moeilijk uit te leggen zijn aan de gemiddelde burger las ik na mijn diensttijd het boek Montyn. Als je enig idee wil verkrijgen van oorlog is dit boek een aanrader. Niet alleen de keuzes die Jan Montyn maakt, als puber, onder zijn persoonlijke omstandigheden en onder invloed van propaganda zetten je aan het denken. De meeste indruk op mij maakte zijn herinneringen van Mannheim en Ludwigshafen. Hij beschrijft de onmenselijkheid van oorlog alsof je er zelf bij bent, de stank, het geschreeuw, huilen. Onherkenbaar verbrande lijken, de totale vernietiging. Maar ook de horror van het oostfront, Korea en Vietnam zijn beeldend.

Oorlog is niet wat je denkt,
oorlog is wat je jezelf niet voor kan stellen.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.