MediaVrijheid

Onschuldig Veroordeeld – Deel 3 – De Aanleiding.

Tussen 2010 en 2015 ben ik als member van de Veterans MC zeer intensief betrokken bij de strijd tegen het OMG beleid van Minister Opstelten en zijn sidekick Staatssecretaris Teeven. Niet alleen doe ik alle rechtszaken voor de club, met succes, maar ik neem ook de verantwoordelijkheid op me voor de juridische structuur, de financiën, het beheer van de websites en de (beveiligde) mailserver en ben ik nog korte tijd de gekozen president van het moederchapter.

Na een optreden bij Jeroen Pauw worden justitie en politie persoonlijk. Mijn klanten worden benaderd en zelfs de verhuurder van mijn kantoor in een bedrijvencentrum wordt verteld dat ik slechts een “witwas” praktijk erop na hou. Indien hij me als huurder aanhoudt moet hij ook rekenen op “extra aandacht”. Ik heb ruim 20 klanten in dit bedrijvencentrum. Tegen een klant (beveiligingsbedrijf) wordt zelfs ondubbelzinnig gezegd dat zijn beveiligingsvergunningen op het spel staan als hij verder zaken blijft doen met mijn bedrijf.

Ander werk

De omzet van mijn bedrijf keldert onder het bijstandsminimum en ik ben genoodzaakt om ZZP werk aan te nemen zoals eenvoudige computer reparatie werkzaamheden bij Getronics en Dell. In 2015 vertrek ik bij de Veterans MC. De club heeft een beslissing genomen waarmee ik niet kan leven en op een clubavond lever ik mijn spullen in, zoals het hoort.

Ik werk van 17 januari tot 31 augustus 2017 in dienstverband bij een werkgever. Omdat we een duidelijk verschil van inzicht krijgen probeert de werkgever me te lozen op een oneigenlijke wijze. Tot een echt conflict komt het echter, mijns inziens, nooit. Het contract wordt bij einde wederzijds niet verlengd.

Oud-collega

Op 11 januari 2018 wordt ik benaderd door een oud-collega. Ze is onheus benaderd door haar werkgever (tevens mijn ex-werkgever) en ze zoekt hulp, niet alleen juridisch maar ook technisch. Ik nodig haar uit en ze doet, met de tranen in haar ogen, haar verhaal. Ik besluit te helpen. Ze vertrouwt me; niet alleen omdat ik arbeidsrechtelijk onderlegd ben maar ook omdat ik me duidelijk kan meten met haar werkgever. Dat heeft ze zelf waargenomen.

Ze loopt er tegen aan dat haar werkgever haar een studieovereenkomst heeft voorgelegd die bijzonder onredelijk is. Ondanks dat werkgever haar tijdelijke arbeidsovereenkomst 2 weken eerder met 7 maanden heeft verlengd eist hij van haar dat ze een studie gaat volgen. De voorwaarden zijn echter ,volgens ons, niet redelijk:

Aangezien ze zojuist een contract voor 7 maanden heeft ondertekent zijn deze voorwaarden natuurlijk totaal onredelijk. Als klap op de vuurpijl dreigt de werkgever met ontslag indien ze de studie niet gaat volgen en/of de studieovereenkomst niet ondertekent.

We besluiten dat ik haar vertegenwoordig en een brief zal opstellen naar de werkgever. Ik adviseer haar om een aantal belangrijke zaken veilig te stellen want ik weet, uit ervaring, dat deze werkgever haar direct zal afsluiten van het bedrijfssysteem bij het eerste signaal van conflict. Ze vraagt of ik haar daarbij kan helpen. Ik stem toe en ze geeft me, de dag erna, toegang tot haar laptop met TeamViewer. Haar laptop is door haarzelf ingelogged op het bedrijfssysteem.

Belangrijk

Heel belangrijk om te vermelden:

• Ik ben niet binnengedrongen op haar laptop. Ze heeft me uitgenodigd.
• Ik heb niet ingelogged op het bedrijfssysteem. Dat had ze zelf gedaan.
• Zij had ook legitiem toegang tot het bedrijfssysteem.
• We hebben aan werkgever, per brief, gemeld dat we bepaalde bestanden hebben veilig gesteld.

• Een fragment uit het verhoor van mijn collega:

Dus zelfs uit de verklaring van “mede-verdachte” of “mede-dader”, zoals mijn collega telkens wordt genoemd, blijkt dat ik nimmer het bedrijfssysteem ben “binnengedrongen” of op enigerlei niet-legale-wijze heb bezocht. Tevens verklaarde mijn ex-collega het volgende:

Uit documenten, ingevoegd bij het arbeidsconflict van mijn collega, blijkt ook duidelijk dat mijn collega legitiem toegang had tot het bedrijfssysteem en alle documenten. Citaat: “Uit hoofde van haar functie had Werkneemster vergaande toegang.“. Ook is er nergens een regel te vinden, niet in de AO of in het bedrijfsreglement, die het verbied bestanden vanaf het bedrijfssysteem naar de lokale PC of laptop te kopiëren. Ergo: Er is geen enkele wet of regel overtreden; niet door mij en niet door mijn collega.

Opmerkelijk

Als we verder lezen in de documenten van de ontslagzaak van mijn collega wordt het pas echt interessant:

Alternatieve agenda

Meer en meer wordt duidelijk dat er iets anders achter deze zaak steekt. Er is wellicht een vinkje aangetroffen in de politie-systemen:

Hierop zijn zeer vermoedelijk agenten aangeslagen en is het proces in een stroomversnelling gegaan. Een buitenkans om meer informatie te verzamelen over een OMG? Hoe het ook zij, binnen een paar uur na het opnemen van de aangifte verschijnen de “verkenners” aan de voor- en achter-zijde van mijn woning:

Een ding is me duidelijk geworden: Door toedoen van politie escaleert deze hele zaak van een simpel arbeidsconflict tot een kolossale (fake)strafzaak. Mijn collega is hier niet mee geholpen en daarom adviseer ik haar een andere juridisch adviseur te raadplegen. De aandacht voor mij, en hoogstwaarschijnlijk mijn “OMG verleden”, helpen haar zaak zeker niet.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Onschuldig Veroordeeld – Deel 2 – De Inval.

Het is dinsdagavond 16 januari 2018. Samen met mijn goede vriend zitten we in de huiskamer uit te buiken na een prima Chinees-afhaal-menu. Plotseling horen we een harde bonk en stormt er een 8 koppig zwaar bewapend arrestatieteam binnen. Ik denk nog even aan een practical joke van mijn zoon. Hij oefent namelijk, als militair, soms als “object” met politie. Maar al snel blijkt het geen grap maar bloedserieus.

Overigens was het lomp vernielen van onze voordeur totaal onnodig want er hangt een “touwtje door de brievenbus“, iets wat in een volksbuurt heel normaal is.

Het grootste drama speelt zich boven in de douche af: Mijn vrouw staat spiernaakt onder de douche als een politieagent binnenstormt. Mijn vrouw begint hysterisch te gillen en als reactie trekt de agent zijn pistool en houdt het schuin naar beneden gericht op haar benen. Ze huilt, schreeuwt en is volledig in paniek. De agent zegt niets en kijkt haar aan. Als ze, na enige minuten, van de grootste schrik bekomen is vraagt ze huilend of ze een handdoek om mag slaan maar de agent antwoord kort, duidelijk en droog: NEE!

Ik ben me, op dat moment, niet bewust van het drama wat zich boven afspeelt mede door het (opzettelijke?) lawaai en schreeuwen van het arrestatieteam. Mijn vrouw was namelijk naar de winkel gegaan maar na een “ongelukje” (prikkelbaar-darm-syndroom) meteen weer terug gekomen en onder de douche gesprongen. Omdat ik bezoek had werd dit niet gemeld.

Achteraf was dit misschien wel goed. Ik heb me namelijk op geen enkele wijze verzet maar als ik geweten had wat er zich boven afspeelde had ik dat waarschijnlijk wel gedaan ondanks dat je tegen 7 gewapende agenten natuurlijk weinig kans maakt. Het had echter heel anders kunnen lopen. Mijn vrouw is, na dit voorval, nog jaren behandeld voor PTSS en doet het nog steeds “in de broek” als ze een agent ziet.

Arrestatie

Ik wordt vervolgens bijzonder pijnlijk afgevoerd. Ondanks dat ik duidelijk melde dat ik een hele slechte rug heb vanwege een breuk na een motorongeval word ik, op mijn rug geboeid, achterstevoren afgevoerd terwijl de agent mijn hoofd stevig naar beneden drukt.

Met nog meer onnodig geweld wordt ik de auto ingedrukt die me moet afvoeren. Ik weet niets, op dat moment. Geen reden van inval, geen reden van arrestatie. Er is me geen document overhandigd en geen enkele verklaring gegeven waarom ik gearresteerd ben. Geen enkele agent breekt dit stilzwijgen tot ik op het bureau in Eindhoven ben aangekomen.

Als ik, aangekomen in het cellencomplex, vraag wat er aan de hand is krijg ik maar een antwoord: “Dat hoor je te zijner tijd wel“. Voor de cel wordt me alles uitgedaan en afgenomen: Mijn riem, mijn horloge, mijn schoenen en zelfs mijn bril. Ik wordt vervolgens enige tijd met rust gelaten.

Als er een agent verschijnt met een papiertje en het verzoek dit te ondertekenen vraag ik om mijn bril om te kunnen lezen wat daarop staat. De agent weigert dus ik antwoord: ” Ik onderteken niks wat ik niet kan lezen“. De agent verdwijnt weer zo snel als hij gekomen is, zonder handtekening.

Verhoor

Het duurt tot bijna 11 uur in de ochtend voordat ik door 2 rechercheurs uit mijn cel wordt gehaald voor verhoor. Ze stellen zich voor als digitale recherche waardoor mijn verbazing alleen nog maar verder stijgt. Dan wordt me uitgelegd waar ik van wordt verdacht: art 138ab WvS = Computervredebreuk.

Ondanks dat ik vrijwel altijd zwijg als de politie me staande houdt, aanhoudt of anders lastig valt besluit ik deze keer om volledige medewerking te verlenen. Het blijkt te gaan om een TeamViewer sessie die ik enkele dagen eerder had met een oud-collega. Ik help haar juridisch omdat ze in conflict was gekomen met een werkgever die tevens mijn ex-werkgever is. Dan doe ik mijn verhaal (*wordt uitgebreider beschreven in deel 3 – aanleiding tot de inval).

Ik had ze geadviseerd om persoonlijke zaken en eventuele verkoopcijfers (haar salaris was deels afhankelijk van haar omzet) veilig te stellen want mijn ervaring was dat deze werkgever bij het eerste signaal van conflict haar volledig af zou sluiten van het bedrijfsnetwerk. Aangezien alles daar staat, inclusief e-mail, opdrachten, functionering-beoordelingen, etc, etc, zou dat essentieel kunnen zijn bij een escalerend arbeidsconflict.

Ze wist niet precies hoe dus vroeg ze om mijn hulp. Ze gaf me toegang, middels TeamViewer, tot haar laptop die al was ingelogged op het bedrijfsnetwerk middels een TerminalServer sessie. We stelden wat bestanden veilig voor het geval dat … De rechercheur vraagt of ik haar wachtwoord wist en ik antwoord ontkennend. Hij vraagt me of ik had ingelogged op het bedrijfsnetwerk en ook daarop moet ik ontkennend antwoorden.

Bijval

De rechercheurs horen het verhaal aan en zijn duidelijk stomverbaasd. Het is heel duidelijk dat ze een heel ander scenario verwachten en spreken openlijk uit dat ik, indien het werkelijk zo gebeurd was, geen enkele wet had overtreden. Ik deel die mening. Samen checken we mijn verhaal met logfiles en andere bewijzen die ik remote mag ophalen. Onderwijl vragen de rechercheurs zich openlijk af waarom hierop zo groot was ingezet. Ik zeg dat ik wel een idee had:

Tot voor kort was ik landelijk perswoordvoerder, penningmeester, en zelfs enige tijd president van de Veterans MC, een motorclub die genoemd wordt in het OMG beleid. Ik behandelde alle juridisch zaken, beheerde websites en een mailserver voor de club. Ik denk dat justitie een andere agenda heeft met deze zaak. De leidinggevende rechercheur fronst zijn wenkbrauwen. Hij antwoord wat ik totaal niet verwachte en nooit meer zal vergeten:

Hier laat ik me niet voor gebruiken …

Hij voegde de daad bij het woord: Ondanks dat de hulpofficier reeds voor 3 dagen de voorlopige hechtenis had goedgekeurd zei hij dat hij me zou laten gaan. Nog geen uur later zit ik in zijn eigen auto en brengt hij me naar huis.

Naar huis

Onderweg beloofde hij me dat ik, binnen een week, alle in beslag genomen computers, servers, routers en gegevensdragers terug zou krijgen zodat ik mijn bedrijf voort kan zetten. En de belofte werd na gekomen. Op zaterdag mocht ik, in ‘s-Hertogenbosch, alles weer ophalen. Tevens stuurde hij dezelfde week het gehele dossier afgerond naar het OM.

Voor heel even leek de strafzaak hiermee afgedaan.

Ik concentreer me verder op de schade die de inval thuis heeft aangericht, materieel maar vooral psychisch. Mijn vrouw zat bij thuiskomst nog te huilen.

Mijn buurvrouw had aan een agent gevraagd wat er aan de hand is en waarom er zo heftig werd ingezet. De agent antwoordde: “Cybercrime“. Mijn buurvrouw vertelde dat ze zich niks kon voorstellen hierbij. De agent vervolgde: “Mevrouw, u moest eens weten hoeveel schade iemand digitaal kan aanrichten. De meest onschuldig uitziende IT’ers bestelen via internet arme oude dametjes en deze kwestie is heel ernstig.“.

Verbazingwekkend genoeg is er in de media niets over te lezen of te zien in de dagen erna.

Mede-verdachte?

Wat ook niet onvermeld mag blijven in dit geheel: De latere dagvaarding spreekt telkens over “verdachte en/of zijn mededader“. Interessant is dat mijn collega nooit vervolgd is. Tegelijkertijd met de inval (met 25 personen) is er aangebeld bij mijn collega door de rechter-commissaris vergezeld door de griffier en een paar agenten. Er werd vriendelijk gevraagd of men binnen mocht komen. Uit het proces verbaal blijkt ook dat bij mijn collega, de zogenaamde “mededader”, nooit een doorzoeking heeft plaatsgevonden.

Hier de gang van zaken op het adres van mijn “medeverdachte”, letterlijk geknipt en geplakt uit het proces-verbaal van de rechter-commissaris:

Waar men dus met 25 personen de hele avond (van 20:08 tot 23:10) bezig is geweest op mijn adres was blijkbaar 8 minuten en een vriendelijk gesprek afdoende voor “medeverdachte”. Tevens was er voor mij een arrestatie-bevel uitgevaardigd en voor mijn “medeverdachte” niet. Zij werd vriendelijk verzocht een verklaring af te komen leggen op het bureau.

Een en ander bevestigd het vermoeden dat het justitie helemaal niet om deze zaak te doen was maar om mij persoonlijk. Er waren andere doelen, zoals we al vermoeden bij het verhoor.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Onschuldig Veroordeeld.

Ik heb al een hele poos niet geschreven. De redenen daarvoor zijn divers maar grotendeels hebben ze te maken met de “State of Mind” waarin ik me momenteel bevind. Het zit al enige tijd niet goed in mijn hoofd en een onderliggende strafzaak heeft zeker niet geholpen.

Ik heb, zoals dat juridisch hoort, weinig tot niets gemeld over het verloop hiervan omdat ik, nog steeds, van mening ben dat een rechtszaak zich in de rechtszaal behoort af te spelen en niet in de media. Onlangs ontving ik echter het laatste oordeel van de Hoge Raad. Deze laatste beoordeeld “zonder verdere motivering” mijn zaak niet ontvankelijk.

Hiermee is een einde gekomen aan 8,5 jaar onrecht en gerechtelijke dwalingen. Ik ben definitief veroordeeld tot 40 uur werkstraf zonder dat ik enige wet heb overtreden.

Het is een lang verhaal, zoals gezegd ruim 8,5 jaar, dat begint bij een zware inval van 25 personen op 16 januari 2018 om 20:08 uur. Arrestatieteam, digitale recherche, geüniformeerde politie, justitie, technische onderzoekers en zelfs de rechter-commissaris persoonlijk. 25 personen en dat is niet overdreven.

Omdat het hele verhaal zolang heeft geduurd is het niet mogelijk dit te vertellen in één blog. Ik kies er daarom voor om het verhaal Onschuldig Veroordeeld (OV) in delen te vertellen over de komende dagen:

1. Inleiding (dit blog)
2. Inval, arrestatie en verhoor
3. Aanleiding tot de inval
4. Behandeling Politie en Justitie
5. Politierechter
6. Gerechtshof
7. Hoge Raad
8. Reclassering
9. Nasleep (momenteel nog actueel)

Ik heb geen idee of ik in staat ben elke dag een blog te produceren. Misschien dat je ergens een extra dagje moet wachten maar ik doe mijn best.

Overigens heeft ons deze zaak erg veel geld gekost. Zelfs meer als ik kan dragen en om die reden zitten we nog met een restschuld bij de advocaat. Ik betaal deze in termijnen af maar daar is erg weinig ruimte voor. Voel je je geroepen, bij het lezen van dit verhaal, iets bij te dragen dan kun je gebruik maken van onze sponsoringpagina op MediaVrijheid. Onze dank is groot.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.